เสียงย่อในภาษาญี่ปุ่น: เจ้าของภาษาพูดกันจริง ๆ ว่าอย่างไร

เสียงในตำราออกเสียงกริยาช่วยครบทุกตัว: 食べている, 食べてしまう, しなければならない แต่ไม่มีใครที่โต๊ะอาหารจริงพูดแบบนั้น ภาษาญี่ปุ่นที่พูดยุบไวยากรณ์ที่ใช้บ่อยที่สุดลงเป็นชุดเสียงย่อเล็ก ๆ ชุดหนึ่ง และตราบที่หูคุณยังไม่รู้จักพวกมัน บทสนทนาแบบเป็นกันเองก็จะยังเบลอรวดเดียวไม่ว่าคุณจะรู้คำศัพท์เท่าไหร่

ข่าวดีคือเหมือนกับ gonna และ wanna ของภาษาอังกฤษ: การย่อเป็นระบบ ไม่ใช่สุ่ม มี mapping สักสองสามสิบรูปที่คุ้มถือครอง มันใช้ได้ทุกที่ และแต่ละรูปคือรูปไวยากรณ์เต็มที่คุณน่าจะเรียนมาแล้ว — เพียงแต่เร็วกว่า

เสียงย่อที่แบกภาษาพูดแบบเป็นกันเอง

มีสองอย่างที่ควรสังเกต หนึ่ง การย่อกัดเสียงเดิมเสมอ: กริยาช่วยแถว て เสียสระไป และ い ท้ายของ いる หลุดไปเป็นอันดับแรก จำกฎนี้ครั้งเดียว คุณแยกรูปที่ตารางไม่ได้ลิสต์ไว้ได้เอง สอง ไม่มีรูปไหนในนี้เป็นของใหม่หรือสแลงวัยรุ่น — แม้แต่คุณยายก็พูดว่า てる พวกมันเป็นแค่น้ำเสียงค่าเริ่มต้นของภาษาญี่ปุ่นที่พูด เหมือนกับที่ going to กลายเป็น gonna ในสำเนียงอังกฤษทุกแบบบนโลก

ได้ยินพวกมันในโลกจริง

น้ำเสียงแบบเป็นกันเองไม่ใช่แค่กริยาช่วยที่ย่อลง — มันคือท่าทีทั้งหมด ที่มีทั้งคำแทรก การทิ้งความสุภาพ และคำลงท้ายประโยคทำหน้าที่ส่งอารมณ์ vlog ไดอารีมื้อเช้าจากคลังวิดีโอ เล่าถึงเช้าวุ่น ๆ วันหนึ่งว่า:

サッと食べるね。やっぱり朝子供たちもバタバタだし

"กินเร็ว ๆ นะ เพราะเด็ก ๆ ตอนเช้าก็วุ่นวายอยู่แล้ว"

ไม่มี です ไม่มี ます คำว่า ね เชิญให้เห็นด้วย คำว่า し ต่อเหตุผลเข้ามาโดยไม่ต้องมีคำเชื่อม และกริยายืนเปล่า ๆ ในรูปพจนานุกรม หรือประโยคตัดสินที่ปิดมื้ออาหารใน vlog อาหารทุกคลิป:

ごちそうさまでした。めっちゃ美味しかった

"ขอบคุณสำหรับมื้ออาหาร — อร่อยมากเลย"

めっちゃ คือคำขยายแบบเป็นกันเองที่แทนที่ とても และความเห็นลงมาในอดีตล้วน ๆ อย่าง 美味しかった เพราะการเล่าให้กล้องฟังคือการคุยกับเพื่อน ไม่ใช่คุยกับครู ถ้าหูคุณถูกฝึกมากับเสียงสุภาพอย่างเดียว ประโยคพวกนี้จะฟัง "เร็ว" — แต่อ่านย้อนกลับดูสิ ทุกคำเรียบง่ายระดับตำรา ความเร็วที่รู้สึกนั้นมาจากน้ำเสียง ไม่ใช่จังหวะการพูด

ลำดับการฝึก: สุภาพก่อน แล้วค่อยเป็นกันเอง

ผู้เรียนบางคนถามว่าควรข้ามรูปสุภาพไปแล้วฝึกภาษาพูดเป็นกันเองตั้งแต่ต้น เพราะมันคือ "ภาษาจริง" อย่าทำ ภาษาสุภาพ です/ます ช้ากว่า จังหวะสม่ำเสมอกว่า และสมบูรณ์ทางไวยากรณ์ — เป็นอาหารหูที่ใช่ที่สุดระหว่างที่ฐานกำลังก่อตัว และยังเป็นน้ำเสียงที่คุณต้องใช้เองที่เคาน์เตอร์ร้านและร้านอาหารทุกแห่งไปอีกหลายปี เหตุผลของการฝึกสุภาพก่อน ถูกวางแบบละเอียดไว้ในคู่มือ vlog อาหาร

ลำดับที่มีประสิทธิภาพคือ: ถือครองรูปเต็มให้แน่นก่อน แล้วค่อยฝึกรูปย่อของมันในฐานะรูปย่อ なきゃ ถอดรหัสได้ทันทีถ้า なければならない อัตโนมัติอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่มันคือปริศนา นี่คือเหตุผลที่เสียงย่อเป็นโปรเจกต์ระดับ N4 ไม่ใช่ N5 — พวกมันยุบไวยากรณ์ N4 และพอถึง N4 คุณมีวัตถุดิบพร้อมแล้ว

วิธีฝึกจนจับได้

เสียงย่อยอมให้กับกิจวัตรเดียวกับฟีเจอร์การฟังอื่น ๆ โดยมีเพิ่มหนึ่งอย่าง — คุณต้องนับ:

1. เปิดวิดีโอภาษาพูดเป็นกันเองพร้อมซับระดับคำ เมื่อรูปย่อพุ่งผ่าน — てる, ちゃう, なきゃ — ให้แตะแล้วเล่นวินาทีนั้นซ้ำ ฟังดูว่าเสียงในแถว て หลุดสระตรงไหน หน้าคำแต่ละหน้าบนเว็บนี้ยังลิสต์ประโยคจริงจากคลังวิดีโอ อย่าง 食べる ที่ถูกพูดใน 88 จาก 131 วิดีโอปัจจุบัน จึงฝึกกับรูปผันจริงในโลกจริงได้ตรง ๆ
2. บันทึกรูปย่อ ไม่ใช่แค่รูปพจนานุกรม การ์ดที่ทบทวน 食べちゃう พร้อมเสียงต้นฉบับจะสอนหูคุณกับเสียงที่จะได้เจอจริง ส่วนการ์ดที่ทบทวนแค่ 食べる ทิ้งให้เสียงย่อไม่เคยถูกได้ยิน ให้การทบทวนแบบเว้นช่วงด้วย FSRS ดันรูปพวกนี้กลับมาที่ขอบของการลืม — บทวิเคราะห์อัลกอริทึมใน FSRS vs SM-2 อธิบายว่าทำไมจังหวะแบบนี้จึงตอกย้ำความจำ
3. นับจำนวนที่เจอต่อวิดีโอ รอบดูที่สอง เก็บสถิติ: ทุก てる ทุก ちゃう ทุก って วิดีโอส่วนใหญ่เสิร์ฟมาให้กว่าสิบครั้งก่อนพ้นสองนาทีแรก และการนับเปลี่ยนเมฆเบลอที่แยกไม่ออกให้กลายเป็นลิสต์ที่จำกัดและเป็นของคุณ — ช่วงเวลาที่เสียงย่อเลิกเป็น "ภาษาพูดเร็ว" และเริ่มเป็นคำศัพท์ที่คุณรู้อยู่แล้วนั่นเอง

บทสนทนาแบบเป็นกันเองมีให้เห็นทั่วทั้งคลังวิดีโอ — คลังวิดีโอ N4 หมวดชีวิตประจำวัน และ คลังวิดีโอ N4 หมวดบันเทิง เต็มไปด้วยผู้เล่าที่คุยกับกล้องอย่างที่คนคุยกันจริง ๆ หนึ่งสัปดาห์ของการนับเสียงย่อในคลิปเหล่านั้น แล้วเสียงรูปสุภาพจะเริ่มฟังช้าจนน่าสังเกต นั่นคือเสียงของหูคุณที่ขยับขึ้นน้ำเสียงใหม่